Wanneer je voor een tijd in het buitenland zit, is er één ding wat je wilt vermijden. Namelijk, dat je naar een arts moet, omdat je lichaam gedag zegt tegen je goede conditie en het een eigen leven gaat leiden. Helaas overkwam het mij de tweede week van januari. Hieronder lees je er alles over.

Oud en nieuw was voorbij, de mist van het vuurwerk was opgetrokken en een nieuwe week begon. De tweede week van de kerstvakantie was al begonnen, evenals mijn werkweek aangezien we hier op zondag starten. Dus op 1 januari begon ik vrolijk maar wel een beetje moe aan een nieuwe week. Dit ging allemaal vrijwel prima. Ik stond op de KSA, oftewel de Kinderschnee Alm. Dat is het kinderland van Serfaus. Hier had ik een groepje gekregen wat aan het eind van de week de piste helemaal af kon, terwijl ze aan het begin van de week nog maar net bochten konden maken. Super trots was ik op ze, aangezien het een aantal dagen echt ontzettend slecht weer was geweest, met veel wind en natte sneeuw.

Die week ging het ook langzaam met mijn gezondheid iets beter. In de eerste week van de kerstvakantie was ik namelijk begonnen met hoesten, af en toe en droge keel. Ook werd ik steeds meer verkouden. Zelf was ik al begonnen met neusspray en hoestdrank ter preventie, en alles leek aan te slaan. Rustig liep ik de week door en op vrijdag nam ik afscheid van mijn groepje kids. En toen ging het mis. De twee nachten daarop sliep ik helaas slecht. Gelukkig had ik op zaterdag vrij, maar op zondag moest er gewoon weer gewerkt worden. Ook kreeg ik het opeens weer ontzettend benauwd, en dit keer niet alleen ’s nachts maar ook overdag, en alle vooruitgang die ik geboekt had, verdween als sneeuw voor de zon.

Op zondag begon de nieuwe week. Ik had er die dag ook al weinig zin in, ook al was in ingedeeld op een gaaf kindergroepje. Er waren genoeg kinderen die les geboekt hadden, dus het was zeker dat ik een groepje zou krijgen. Maar eigenlijk zei het al genoeg dat mijn lichaam er weinig zin in had. Toch begon ik met alle kracht die ik had aan de week. Maar waar ik zondag al weinig kracht had, werd ik de maandagochtend zo benauwd wakker, dat alles zich samentrok in mijn lichaam. Één ding was zeker, zo kon het niet langer. Ik stikte zo ongeveer als ik moest hoesten en kreeg geen lucht meer. Daarnaast begon alles binnenin rond m’n longen ook zeer te doen en ik leek koorts te hebben. En zo besloot ik dat het toch wel tijd werd om naar een arts te gaan, want zo kon het langer.

Zo heb ik mij eerst maandag nog de berg op gesleept, om les te geven. De dag leek super lang te duren, en toen hij voorbij was, ben ik gelijk in mijn skileraren pak doorgegaan naar de arts in Fiss. Daar ken ik namelijk iemand die daar werkt, en ik werd dan ook gelijk goed opgevangen. Daar vroegen ze aan me of ik gewerkt had die dag, waarop ik bevestigend antwoordde. Daarover waren ze allemaal heel verbaasd, helemaal omdat ik toen ik daar zat zo ongeveer instortte. Het was die dag namelijk echt hard achteruit gegaan.

In de praktijk werd gelijk van alles onderzocht, of ik koorts had, hoe mijn bloed en ontstekingswaarden waren en er werd geluisterd naar mijn longen. Ook werden mijn keel en oren gecheckt. Ik bleek verhoging te hebben, en ze vonden het dus ook onverstandig dat ik gewerkt had. Daarnaast waren mijn ontstekingswaarden verhoogd. Ik kreeg antibiotica mee voor bronchitis, iets waar ik in Nederland helaas mee bekend ben. Daarnaast kreeg ik nog een waslijst met allerlei andere pillen, oplosmiddelen en en puffer mee. Oja, en ik kreeg een verklaring mee waarop stond dat ik een week niet mocht werken. Daar schrok ik toch wel even van.

Dus daar zat ik dan, thuis, voor een week. Mijn eerste nacht sliep ik gelukkig gelijk rustiger, aangezien ik codeïne mee had gekregen. Ook deed de puffer zijn werk. Zo werd ik dinsdagochtend ook iets rustiger wakker. Langzaam begon die dag de antibiotica zijn werk te doen, en toen ik ’s middags terug moest naar de arts voor controle, ging het gelukkig al een stuk beter. Ik voelde me niet meer zo beroerd en zag er ook ietsje gezonder uit dan de dag ervoor. Daar waren ze bij de arts vooral ook heel blij om. Want geloof me, hoe ik me maandag voelde, schreeuwde alles in mij maar één ding: ‘Ik wil naar huis’.

En hoe kom je dan zo week thuis door. Naja ten eerste slaap je langer. Je bent verdoofd door de medicijnen en daar leef je gedeeltelijk op. Dus de eerste dag ben ik lang in bed blijven liggen en ben ik op het gemak opgestaan. Vervolgens heb ik twee wasjes gedraaid, want ja, kleren worden niet vanzelf schoon helaas. Vervolgens ben ik toen in de middag naar de arts terug geweest. De opvolgende dagen leken erop. Dus in de ochtend eerst slapen. En dan als het kon even naar buiten, boodschapje doen, even wandelen en hier en daar wat foto’s maken als het goed weer was. Door de week heen begon mijn lichaam ook steeds uitgeputter te voelen, oftewel echt een teken dat het gewoon op was. Het bleek het juiste moment voor een moment rust.

Wat is mijn ervaring met naar een arts gaan in het buitenland? Eerst vond ik wel spannend, want tja, het is niet een huisarts zoals je dat thuis gewend bent. Daarnaast brengt het ook een kostenplaatje met zich mee, die je vaak in één keer moet afrekenen. Maar wanneer je je echt beroerd voelt, dan wil je wel, en ik moet zeggen dat ik ontzettend goed geholpen ben. Daarnaast dekt als het goed is de verzekering het, en ik wilde vooral mijn avontuur er niet door laten verpesten.

Hoe is het inmiddels vraag je je wellicht af? Ik ben hersteld van mijn bronchitis, maar ik merk wel dat mijn weerstand een harde klap heeft gehad. Ik ben dan ook nog steeds bezig met het het opbouwen van conditie en ik hoop dan ook dat als ik genoeg vitamines boost, ik het het op deze manier vol weet te houden. Inmiddels is mijn lichaam ook weer op 85% volle sterkte en kan ik weer skiën. Maar ook dat heeft even geduurd, want zoals ik al zei, mijn lichaam was ook uitgeput. Dus de eerste dag skiën ging niet vanzelf.

Hoe reageerde de skischool? Doordat ik een ziekmelding heb gekregen van de arts, kon ik me zonder veel uit te hoeven leggen, ziek melden. Daarnaast kun je je überhaupt vrij makkelijk ziek melden, en omdat het laagseizoen is hadden ze genoeg leraren achter de hand die het van me konden overnemen. Een collega heeft mijn groepje overgenomen en zo de week met ze afgemaakt. De week die daarop volgde, oftewel afgelopen week, heb ik nog rustig aan gedaan. Ik ging namelijk op zondag de berg op, maar dat bleek nog niet vanzelf te gaan. Ik werd die dag ook gebeld door de skischool om te vragen of ik wilde komen werken, maar toen heb ik gezegd dat ik het nog niet zag zitten om te komen werken. Ik moet tenslotte mezelf wel staande kunnen houden, wil ik voor een groep kunnen staan.

Vanaf vandaag, zondag, ben ik dan ook voor het eerst weer aan het werk. Ondanks dat het nog laagseizoen is, ben ik ingedeeld, en zo heb ik als het goed is de hele week werk. Mijn eerste dag was vandaag zwaar, omdat het heel de dag flink gesneeuwd heeft, maar ik ben wel blij dat ik terug ben. Ook ben ik blij met mijn keuze voor rust van de vorige week, want jullie mogen best weten dat ik er vrij uitgeteld bijzit nu ik dit schrijf. Dus zo lekker mijn bed in en dan slapen. Morgen weer een nieuwe dag.

Duim voor me dat ik gezond blijf, en jullie horen binnenkort meer van mij. Ik heb namelijk afgelopen zaterdag weer plaatjes geschoten die ik graag wil delen!

Liefs,

Chantal