Een ‘klein’ probleempje

Ken je dat gevoel? Dat je net lekker onderweg bent en dan… Een blog over tegenslag, mindset omgooien en doorgaan. En NEE, het heeft niet met deze lockdown te maken. WEL, een stukje positiviteit in donkere dagen, keep up the good spirit!

Het is 19 december, bijna kerst! Iets meer dan een maand geleden liep ik de virtuele halve marathon. Al heel snel was ik van mijn spierpijn af en na een week begon ik weer langzaam met een rondje rennen. Ik had verwacht dat ik misschien mijn hardloopschoenen in de wilgen had willen hangen na zo’n afstand, maar niets bleek minder waar! Ik was na één rondje weer compleet terug qua enthousiasme!

In totaal maakte ik 2 intervaltrainingen en een een snellere 5km. Bam, de flow zat erin en ik kon ook de snelheid langzaam erin brengen. En toen was daar het onverwachte, kleine, fijne, miniscule probleempje waarvan ik niet had verwacht dat het zo’n impact zou hebben. Wat dan?!

Zo af en toe heb ik wel eens wat gevoelige nagelriemen. Douchen, losmaken, Betadine ertussen, pleister erop en Chantal is good to go! Ja. Niet dit keer. Donderdag op vrijdagnacht werd ik ‘s nachts om half 5 wakker van de pijn. Zelfs de zachte dekens kon ik niet op m’n grote teen verdragen. Dit keer kon ik het probleem niet zelf oplossen helaas. En zo zat ik op vrijdagochtend om 9u bij de huisarts. Met een dubbele antibiotica ging in het weekend in.

Nu denk je vast, een teen, hoe zeer kan dat doen? Voor het idee, ik kon amper schoenen aan en als ik ‘s nachts wakker wordt van pijn, dan is er echt wat aan de hand. Want ik slaap echt als een blok. Dat werd dus geen hardlopen. Balen. Zeker omdat ik dus de vrijdag vrij had genomen om te kunnen trainen, op zaterdag zou ik samen met Paula een rondje gaan maken (zij trainde voor een 7,5km in 4 wkn tijd, ben super trots op haar! Wat een doorzetter).

Mindset omgooien, meer zat er niet in! Waar een probleem is, is een oplossing. Wat kon er wel? Eerst kijken naar schoenen. De enige die ik aankon waren mijn grote wandelschoenen. Niet sexy, wel lekker praktisch. Het is niet anders. Ook merkte ik dat ik kon fietsen zonder pijn. Ik heb een MTB in de schuur hangen, die van stal gehaald, banden opgepompt (en technische skills getest) en gaan met die banaan! Zo kon ik Paula toch coachen terwijl zij rende!

Zelf ben ik zondag ook op de fiets gestapt om een rondje te rijden. Zo kon ik toch m’n spieren bewegen en lekker buiten zijn. Een antibiotica hakt er wel in moet ik zeggen, want na een half uur was ik wel leeg. Maar dat gaf niet! Ik had tenminste iets gedaan!

Acceptatie! Dat is het belangrijkste op zulke momenten. Ja het was sh*t dat ik niet kon doen wat ik wilde. Maar er kan ook heel vaak een hoop wel. En je kan twee dingen doen: gaan zitten bokken of er wat van maken!

En, luister naar je lichaam. Het mijne gaf ook aan dat ik veel moest rusten. Dat heb ik dan ook zeker gedaan, lang leve Netflix. Anders duurt het herstel alleen maar langer! Inmiddels ben ik weer up and running, letterlijk 😉

Waar loopt er bij jou niet zoals gepland? En hoe ga je daarmee om? Maak jij de keuze bokken of maak jij er wat van? Corona zorgt ervoor dat we veel moeten omgooien, maak er het beste van!

Liefs,

Chantal