Eerste Halve Marathon #check

21.1 km in the pocket! Ik zal gelijk met de deur in huis vallen dit keer, ik heb het gehaald. Na weken van training, was het vorige week zover. De virtuele Halve Marathon van Gouda in eigen dorp! Hoe ging het? Was het zwaar? Daar vertel ik je graag alles over!

Voorbereiding
In 11 weken tijd heb ik van 11 km doorgetraind naar 18km. Ging dat vanzelf? Eerst wel. Tot ik verkouden werd. Een coronatest volgde en gelukkig negatief. Maar dat betekende wel dat ik een week uit de running was. Maar ieder nadeel heeft een voordeel. De echte Halve van Gouda werd afgelast op het oorspronkelijke parcours in Gouda. Geen race op 8 november. Wel een virtuele halve marathon (dan loop je met een app op je telefoon die je tijd en afstand bijhoudt) in eigen omgeving, waar ik 2 weken de tijd voor kreeg! Voordeel! Ik besloot hem een week later te lopen, en zo poetste ik m’n week verkouden zijn weg! Toppie!

D-Day
Vorige week zaterdag 14 november was het zover. Een beetje gezonde spanning was aanwezig toen ik om 8:00 aan het ontbijt zat. Om 9:15 stond ik aangekleed en wel beneden. Horloge, check. Laatste hap banaan, check. Schoenen aan, check. Ik keek naar buiten en toen zag ik regen. Nee toch? Niet vandaag?!

Om 9:25 appte ik in de groepsapp van supporters dat ik bijna ging vertrekken. De laatste succes wensen las ik snel en toen stapte ik naar buiten. Het miezerde en ik hoopte dat het snel zou ophouden.

Om 9:30 vertrok ik. Op naar mijn eerste supporter, mijn lieve dansdocente die aan de andere kant van het dorp woont. Zo lief om te zien dat iedereen die dag rekening had gehouden met mijn halve! Nog steeds geen woorden voor. Vol adrenaline kwam ik daar met een brede glimlach voorbij. Vervolgens ging ik de Lekdijk op, richting Kinderdijk. Op 5 km trof ik één van de meiden van het dansen! Ik merkte al dat de lucht vochtig was en dat ik er niet helemaal lekker in kwam. Bij 7 km stonden mijn tante en nichtje te wachten! Daar merkte ik al dat ik zware benen had. Dat ging nog leuk worden. In trainingen voelde ik het pas bij 14 a 15 km. En vanaf dat 7 km punt werd het mentaal pittig. Ik liep niet heel soepel, zat er niet lekker in.

Opgeven dan? Nee, dat was geen optie! Ik had overal mensen staan, het kon toch niet zo zijn dat die er voor niets stonden?! Dat bleef ik mezelf zeggen. Op de 10km stond een kennis van ons en op 13 km kwam ik weer iemand van dansen tegen! Ik was zo met m’n innerlijke strijd bezig, dat ik amper merkte dat ze nog zo 500 meter heeft mee gerend achter me. Oeps. Sorry Josien.

Inmiddels verkrampte m’n borstspieren. Oei. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Wat te doen? Ik gooide er nog een energie-gelletje in, m’n hartslag bleef op hetzelfde bekende ritme. Geen rede tot paniek (hoopte ik). En liep ik naar de 15 km toe. Daar stonden mijn beste vrienden en vader en broertje te wachten! Nog 6 km te gaan!

15.5 km

De laatste kilometers waren pittig, maar de muziek uit m’n JBL Box die mijn broertje mee had, zorgde ervoor dat ik het volhield. Verstand op 0. En gaan. En ergens nog wat foto’s maken. Op het laatste stuk stonden nogmaals mijn tante en nichtje. Jullie zijn echt toppers! Zo lief! Het ere-rondje volgde, langs opa en oma! Die stonden in de tuin te wachten, super trots!

De laatste kilometer was traag. Heel traag. Gewoonlijk ben ik een diesel, die even op gang moet komen maar steeds harder gaat rennen. Vandaag was het omgekeerd. Maar als je er bijna bent, maakt je dat niets meer uit. Ik draaide de straat in en daar was mijn finish moment! I freakin’ did it!

De laatste kilometers met mijn vader en broertje!
De allereerste halve marathon finish!

Bedankt!
Lieve, lieve supporters. Jullie waren geweldig. In deze mentale strijd (vooral dat) hebben jullie zoveel betekent! De gedachten dat jullie er stonden, zorgde ervoor dat ik bleef gaan. Opgeven is geen optie, maar was een stok achter de deur die klem stond. Goud! Ik kan het niet in woorden omschrijven hoeveel het voor me betekend heeft! Honderdmaal dank!

Spierpijn
Niet aan te ontkomen natuurlijk! Zaterdagmiddag begon het al redelijk en zondag kon ik de trap amper op of af. Maandag kon ik gelukkig thuiswerken en dinsdag was ik er nagenoeg vanaf. Wat me vooral verbaasd heeft, is dat mijn buikspieren en rugspieren een klap hebben gehad. Werk aan de winkel dus… 😉

De eerste…
Mijn beste vriendinnetje Louise merkte terecht op, dat ik het mijn eerste noemde. Logisch, het is ook de eerste. Maar gaf dat stiekem ook aan dat ik het nog eens ga doen? Misschien! Dit was een mentale strijd, het zou ‘makkelijker’ moeten kunnen. Wie weet. Eerst maar eens goed rusten en kijken wat ik ga doen.

Nogmaals iedereen bedankt! Ik kijk voldaan terug op een mega prestatie. En ik heb een nieuw motto!

Nothing beats a fit mindset!

Liefs,

Chantal