‘Kwart Marathon Rotterdam 2020’

Het is zondag ochtend, 5 april. Lang heb ik naar deze dag uitgekeken. Met bloed, zweet en tranen getraind, voor nu dat ene moment. De kwart marathon van Rotterdam! Hieronder mijn wedstrijdverslag!

Voor m’n trouwe supportersteam!

De wekker gaat. Ik open m’n ogen en zie het zonnetje al door de gordijnen schijnen. Yes! Precies zoals de weerverwachting voorspelde. In de ochtend fris met een zonnetje, later op de middag warm. Bijzonder eigenlijk, ieder jaar is het marathon weekend het eerste weekend waarin het flink warm is opeens. Alsof het al niet pittig genoeg is. Die marathon. Gelukkig ligt de zonnebrandcrème al klaar!

Na een relaxed ontbijt, in alle stilte van de morgen, kleed ik me om. Ik kies voor laagjes: een thermohemd zonder mouwen, een dunnen pully voor erover en m’n bodywarmer. Daarnaast natuurlijk mijn driekwart hardloopbroek en m’n tubes. Allemaal perfect voorbereid, want ja, je wil niets vergeten op zo’n dag. Iets waar ik me de vorige keer in vergiste was de warmte. En zo droeg ik gister een hoofdband, die beschermt tegen zon. Gewapend met m’n zonnebril vertrek ik naar beneden.

Vakkundig vul ik m’n kleine bidons voor m’n drink riem. Ik doe m’n horloge om en check nog een keer of het GPS signaal up-to-date is. Ook zoiets waar je niet achter wil komen in het startvak. Al doende leert men 😉 Dat vergeet je dus maar één keer. Ik trek m’n sokken en schoenen aan. Zonnebril op m’n hoofd. Klaar voor vertrek. En zo vertrek ik naar het startvak.

Eenmaal daar aangekomen, is het tijd voor DE foto. Wat voor foto dan? Ja, de startvak foto. Die foto waarop je er nog niet verlept uit ziet. Waarbij alles nog goed zit en nog niet bezweet is. Die foto. Zie hieronder.

Ready, steady, go!

Ik zet m’n horloge aan, en nog voordat ik het doorhad, miste ik het startschot en was ik vertrokken. Waar je normaal moet dringen in een startvak, alsof je op koopjesjacht bent tijdens de uitverkoop, leek het vandaag alsof iedereen bankroet was. Ik vertrok richting Tiendweg, waar ik op een enkele hondenuitlater na, de enige was. De koers werd gezet richting Rotterdam. Met het zonnetje in de rug, liep ik een klein stukje door de bebouwde kom om vervolgens de eerste beklimming in te zetten, de dijk op. Eenmaal daar liep ik door tot aan de Kinderdijk, vastbesloten niet te stoppen.

Om hindernissen te voorkomen, keerde ik om net voorbij de ingang van de molens. Ik wilde het risico niet lopen, om mensen voor de voeten te gaan lopen. Daarmee begon het langste stuk van mijn route. Net het Kralingse bos, maar dan in de zon en met uitzicht op de molens aan mijn rechterhand. Eigenlijk dus een veel betere route. Misschien moet ik de organisatie is mailen of ze het parcour kunnen verleggen. Enfin.

Ik had geluk. De wind had ik nu tegen, wat ervoor zorgde dat de zon niet al te warm werd. Ik liep op gestaag tempo, genietend verder. Want daar gaat het tenslotte om, dat je geniet van elke, ja elke minuut die je buiten kan zijn. Nog steeds was ik de enige op het parcours, inmiddels met hier en daar een verdwaalde fietser. Oh. En dit is zeker de meest sociale run die ik ooit gedaan heb. Meestal heb ik geen tijd (lees geen energie of kracht) om te zwaaien naar mensen. Nu heb ik naar iedereen gezwaaid die ik tegenkwam. Ook naar de buschauffeur. En die zwaaide vrolijk terug! (snap ik wel, die man was blij dat ie iemand zag).

Eenmaal terug in de bewoonde wereld, liep ik door tot het andere einde van het dorp. Het fijne van zo’n marathon, is dat alle straten zijn afgezet, en dat je dan dus veilig over kan steken op rotondes. Jawel, Nieuw-Lekkerland heeft een rotonde. Ik rende de dijk af, richting de Schooneburglaan. Daar was het tijd voor de fanzone, waar ik al struikelend de bocht om liep, richting mijn Opa en Oma. Daar heb ik een korte pauze gehouden, wat spring en beweegoefeningen staan doen voor het raam, in de hoop dat ze me zouden zien. Helaas was dit niet het geval. Achja, ik ben blij dat ze zich vermaken. En bij de marathon is het tenslotte niet anders met 40.000 lopers op een parcour. Dan mis je ook wel eens iemand 😉

Ik draaide terug de natuur in, me klaarmakend voor het laatste stuk. Weer op de Tiendweg gekomen kreeg ik het zwaar. Het was nog steeds heerlijk weer en m’n bidons waren bijna leeg, daar lag het niet aan. Chantal, hoe ging de voorbereiding? Uhm, ohja. De vorige duurloop liep ik 7.5 km. #oeps. De laatste kilometer was zwaar. Ik vertraagde het tempo, maar bleef rennen. Nog 500m. Nog 400m. Nog 250. Ik draaide de wijk in, en maakte daar m’n laatste rondje. Een hele lege Coolsingel ‘Meerkoet’ lag me te wachten en ik kon met alle ruimte finishen en uitlopen. Kijk. Dat noem ik nog eens organisatie.

I did it! Na 10,45 kilometer was ik binnen! Minder gesloopt dan anders en volledig genoten van elke minuut buiten. Inmiddels ben ik een eendje wat zo lekker knullig loopt. Maar het was het waard.

Supportersteam, jullie zeiden, doe gewoon net alsof, hoezo kan die marathon niet doorgaan. En daar ging ik. Met net zo veel spierpijn als tijdens de echte marathon, schrijf ik dit. Stiekem hoopte ik op een spandoek of medaille, maar helaas haha. Nee grapje. Jullie zijn er altijd tijdens al mijn runs en dat is super! Dit keer kon ik genieten in het zonnetje achteraf en direct douchen na de finish. Dat is ook heel wat waard! Jullie zijn toppers!

Ohja. Klein detail. Tijdens het marathon weekend verbrand ik ook altijd. En zelfs nu, zonder ook maar een stap in Rotterdam gezet te hebben, ben ik verbrand. Daar volgend jaar maar wat op verzinnen! En de tijd die ik erover deed? Langer dan je nodig had om dit blogje te lezen 😊

Liefs,

Chantal

3 Comments

  1. En weer een leuk verslag van de alternatieve marathon van Rotterdam. Daar kunnen veel rotterdammers jaloers op zijn.

Comments are closed.