Op zondag begint de nieuwe week, en dat betekent dat het tijd is voor een nieuw groepje kinderen. Nieuwe gezichten, nieuwe namen, nieuwe skikleding die je in je op moet nemen, dat zijn een aantal dingen die je zo snel als kan in je op moet nemen, zodat je de rest van de week direct kan zien of je groepje compleet is. En dan begint het eigenlijk pas. Hoe verloopt zo’n week? En hoe vind ik het om kinderen les te geven? Dat lees je hieronder!

Op zondag begint de lesweek. Dat betekent dat je om 9 uur boven op de berg moet staan, zodat je ingedeeld kan worden. Soms is er van tevoren in het systeem al een indeling gemaakt, zoals deze week. Ik weet nu al voor komende week dat ik naar de berenhut ga, oftewel, gevorderde kids. Om 9 uur sta ik daar. Vervolgens wordt er het één en ander verteld, en is het de bedoeling dat je bij het nummer gaat staan waarop je bent ingedeeld. Dit is het niveau van je groepje. Om 10 uur komen dan de eerste kinderen. Deze worden door onze teamleider verdeeld over de nummers, naar aanleiding van het niveau wat ze al hebben. Eenmaal aangekomen bij de nummer worden de kinderen verdeeld over de leraren. We proberen te kijken of we groepjes kunnen maken met maar één taal, maar soms gaat dat niet en heb je een gemengd groepje. Wat overigens ook heel leuk en leerzaam is, want door de week heen proberen kinderen vaak wat woorden van elkaar te leren en zijn ze benieuwd wat je ze verteld wanneer je in een andere taal spreekt.

Nu is het niet zo dat als ik 8 of 9 kinderen tel, de groep compleet is en we kunnen gaan. Ik moet eerst een aantal dingen checken. Ten eerste, de leskaart. Deze krijg ik van de ouders en hierop staat de naam van het kind en het aantal dagen dat ze les geboekt hebben. Vervolgens krijgen de ouders van mij iets terug, namelijk, mijn persoonlijke kaartje met daarop mijn telefoonnummer. Ook vul ik in op de achterkant waar en wanneer we elkaar tussen de middag, of aan het eind van de dag, weer zien. Daarnaast check ik ook of ieder kind een plakker op zijn of haar helm heeft, met de naam van het kind en het telefoonnummer van de ouders. Dit voor het geval er iets is. En uiteraard, misschien nog wel het belangrijkste en het leukste, het praatje met de ouders. Kort bespreek je met de ouders wat de kinderen al kunnen, en vraag je naar bijzonderheden. Dit is heel belangrijk want zo kun je ieder kind persoonlijk aandacht geven.

Een voorbeeld hiervan had ik laatst met een ouder die mij vertelde dat hun dochter angst had voor mascottes en mensen in een verkleed pak. De eerste keer bij onze mascotte was dan ook wennen en eng, maar hoe gaaf was het om te zien dat aan het eind van de week ze zelf naar Murmli toe liep! Dan ben je toch trots, als skileraar.

Zo, alles is geregeld, het groepje is vol, en we kunnen gaan. De eerste afdaling is altijd even spannend, want tja, ik ben niet de enige in een rood pak maar het is toch de bedoeling dat ze mij volgen. Ik ben dan ook altijd blij als we bij de eerste lift staan en iedereen is er nog. Tijdens mijn eerste afdaling stop ik dan ook vaker dan wellicht nodig, gewoon om even te checken. Bij hogere groepjes, die al beter kunnen skiën, leg ik ook gelijk uit wat de bedoeling is als ik ga stoppen. Ik geef altijd met mijn stok aan dat ik ga remmen, door hem omhoog te doen. Daarna stop ik, en dan is het de bedoeling dat ze allemaal achter mij langs gaan, zodat ze netjes een rijtje kunnen vormen onder mij. Dit is belangrijk voor de veiligheid wanneer ze stoppen.

Wanneer we bij de eerste lift staan, leg ik kort uit wat de bedoeling is. Namelijk, dat ze niet met z’n alle tegelijk naar boven kunnen, maar één voor één door het poortje wat specifiek gemaakt is voor kinderen. De liften zijn er namelijk op die plekken op aangepast, dat kinderen niet onder de beugel door glijden. Daarnaast leg ik uit dat ze boven moeten wachten op elkaar, nadat ze zijn uitgestapt. Op sommige plekken staat de mascotte afgebeeld, en dan is het voor mij heel eenvoudig, dan zeg ik namelijk dat ze boven bij Murmli moeten wachten.

Wanneer dit allemaal goed gegaan is, en de kop eraf is, doe ik een kort voorstelrondje en kunnen we echt gaan werken aan techniek. Vaak probeer ik het zo in te delen dat ik in de ochtend nieuwe dingen uitleg en werk aan techniek, en we ’s middags leuke dingen doen, zoals door het funpark of schansjes. Een afwisselend programma is belangrijk, zo blijft iedereen scherp. En af en toe natuurlijk tijd voor wat lekkers, namelijk Gummibären!

Er is vanuit de skischool een programma uitgedacht, zodat per niveau duidelijk is wat er op het programma staat. Hoe je er invulling aan geeft, dat is aan jou. Zo heb ik voor komende week waarschijnlijk groepje 6. Deze kids moeten halverwege de week niet alleen al verbeterd zijn met skiën, het is ook van belang dat ze een aantal piste regels kennen, en antwoord kunnen geven op een aantal vragen waaronder, waarom het van belang is een skibril te dragen. Dit neem ik gedurende de week op in mijn middagprogramma, want dat is een fijne afwisseling. Skiën is meer dan alleen het staan op ski’s en naar beneden komen. We brengen de kinderen ook een stukje bedachtzaamheid en kennis bij, wat belangrijk is voor het veilig naar beneden komen. Er komt meer bij kijken dan je denkt 😉

Op woensdag ga ik alvast beginnen met het klaarstomen voor het afskiën op vrijdag. Dit is voor de meeste ‘het’ moment van de week! Hoe ga je het snelst en wat is de juiste starthouding? Dat zijn vragen die dan voorbij komen. Het is altijd mooi om de motivatie en spanning te zien die er heerst.

En wat maakt z’on week compleet? Voor mij is dat niet het biertje achteraf in de Patschi, maar het afscheid nemen van de kids en de ouders. En eigenlijk het moment erna. Dat moment waarop ouders je vertellen dat ze het ’s avonds bij het eten nog over de les gehad hebben. Of het moment waarop je nog een kwartier met de ouders staat te praten over wat er zomers allemaal in Serfaus te doen is. Of het moment waarop je na de les naar beneden skied, en je één van je kids tegenkomt op de dalafdaling, en ze alleen nog maar achter jou aan wil skiën in plaats van achter papa of mama. Dan smelt je. En je weet dat het gelukt is om een band te creëren met je kids.

En dan is er ook nog z’on gevoel wat men trots noemt. Stel je voor, je staat op het kinderland, en aan het begin van de week begint je groepje nog met het omhooglopen, omdat het echt de eerste ervaring is op ski’s. Halverwege de week sta je met ze op de loopband, en maken ze bochtjes. En aan het eind van de week, ga je met ze de piste op. En dan komt het grote moment. Het moment waarop ze voor het eerst, nadat ze al die wereld grote piste zijn afgegaan, de stoeltjeslift ingaan. En dan is de blik die deze kids hebben, die aan het begin van de week nog omhoog liepen, onbeschrijfelijk. Met geopende mond, zitten ze te kijken naar hoe de wereld eruit ziet vanuit z’on stoeltjeslift, metershoog, boven de grond. Die blik…. Het is niet te beschrijven. En dat is voor mij het uiterste trotse gevoel wat ik als skileraar tot nu toe heb beleefd. Zoveel vooruitgang, zoveel vallen en opstaan, en dan uiteindelijk met het hele klasje, met de stoeltjeslift omhoog! Één van mijn mooiste momenten tot nu toe. Simpelweg sprakenloos genieten.

En natuurlijk, lang niet alle momenten zijn even mooi als dat je je wellicht indenkt. Want waarschijnlijk heb je nu een plaatje voor je waarop de zon schijnt, vol witte pistes en geen wolkje aan de lucht. En ja, die momenten zijn er afgelopen maand heel veel geweest. Maar, we hebben ook storm gehad, waarbij mijn allerkleinste kids, van kinderland, bijna de piste afstormde. Dat je als skileraar fungeert als muurtje, waar al je kids achter elkaar geplakt staan, en we samen staan te wachten tot de windvlagen voorbij waren en we naar beneden konden skiën. En dat terwijl het ontzettend hard sneeuwde, natte sneeuw. De momenten dat je met je klasje zit op te warmen, handschoenen aan het drogen bent en skibrillen aan het schoonpoetsen bent, omdat ze anders niets zien of de glazen anders bevriezen. Die momenten horen er ook bij. Maar je doet het samen met ze, ondertussen eet je een gummibeer en ook dat schept een band. Want ik was net zo nat als zij, en had het ook koud. Maar samen kwamen we van die piste af. Wir haben es geschafft!

Skileraar zijn is meer dan alleen het skiën in het rode pak, en ik vind het fantastisch. Deze ervaring en de geluksmomentjes die ik met deze kids heb mogen beleven, neemt niemand mij meer af!

Op naar een mooie week, vol bijzondere en nieuwe herinneringen!

Liefs,
Chantal