Back in NL! – #21

Ik kijk uit over een horizon die alleen maar wit en donzig lijkt, met daarboven een strakblauwe lucht. Rechts uit het raampje zie ik de vleugel van het vliegtuig die schittert in de zon. Een half uur later maak ik met mijn telefoon een fimpje voor op insta met de tekst ‘voetjes op NL bodem’. Ik ben net geland op Rotterdam airport en ik zie in de verte een aantal handen heel hard zwaaien. En dan komt langzaam het besef, ik ben weer thuis!

Maandagmiddag om 13.15 ben ik geland in Nederland, en wanneer je denkt dat dan de rollercoaster ophoudt…. Die begint dan pas. Maar laten we bij het begin beginnen.

Vrijdagmiddag rond een uur of 2 neem ik afscheid van mijn allerlaatste groepje met kids. Twee kids waren nog over, daarmee maakte ik mijn allerlaatste afdaling in mijn rode pak. Het was tenslotte mijn laatste dag in mijn rode pak! En dan is de tijd opeens snel gegaan. Ik weet nog zo goed dat ik voor het eerst m’n pak aan mocht! Onder aan de piste geef ik mijn laatste twee overgebleven kids af en ik loop het depot in om mijn ski’s weg te zetten. Het is voorbij! Of toch niet helemaal? Gelukkig mocht ik mijn jas ‘s middags nog aan bij de prijsuitreiking. Na de prijsuitreiking was er door de skischool een afscheidsborrel georganiseerd, want het was voor vele de laatste werkdag! Super tof! Ook hebben we met alle leraren die er waren een groepsfoto gemaakt.

Mijn kamergenoot vertrok de dag erop al vroeg, dus de wekker stond om half 6. Na die tijd heb ik niet meer kunnen slapen, een aangezien het een stralende dag werd, besloot ik er om 8 uur uit te gaan en van de dag te gaan genieten. Het waren tenslotte voor mij de laatste twee dagen. Dus zo vertrok ik met ietwat slaaptekort richting de piste! En wat waren het heerlijke dagen! De zon scheen volop, de pistes waren voor de middag nog strak en het was heerlijk rustig. Ik heb nog een aantal foto’s gemaakt en laten maken, ik ben nog op het hoogste puntje in Serfaus geweest en heb nog een keer Fiss onveilig gemaakt. Beide dagen ben ik ‘vroeg’ gestopt, rond een uur of 1 a half 2. Tegen die tijd werden de pistes minder aangezien het toch best warm was. Daarnaast moest ik ook nog een aantal dingen regelen en natuurlijk inpakken.

Wat ik het meest vervelende vond aan die laatste twee dagen, was het inleveren van mijn pak. Op dat moment besef je je namelijk dat het echt voorbij is! En dat terwijl je het idee hebt dat het pas net begonnen is. Maarja het hoort er nu eenmaal bij. Op zondag heb ik de laatste spullen ingepakt ‘s middags en kon mijn koffer dicht. Ook moest ik heel mijn kamer leeghalen, dus al het eten wat over was heb ik verdeeld en helaas heb ik ook dingen moeten weggooien. Maar dat is niet anders. Ik heb in deze twee dagen van alle mensen afscheid kunnen nemen, voor zover die er nog waren. Ook heb ik de skischool bedankt voor het leuke seizoen en de toptijd. Zondagavond heb ik nog een pizza gehaald, aangezien alles al schoon was en ben ik daarna vroeg m’n bedje in gegaan.

Niet dat dat heel veel zin had, want ik was om 2 uur wakker. Helaas heb ik geen oog meer dichtgedaan, waarom geen idee. Om half 6 ben ik eruit gegaan, want om half 7 werd ik opgehaald. Daar ging de grote terugreis beginnen. Om half 7 vertrok ik richting Landeck. Vanaf daar ben ik met de trein naar Innsbruck gereisd, om daar met een bus richting het vliegveld te gaan. Helaas heb ik weinig van de stad gezien, maar dat wat ik gezien heb zag er tof uit en ik wil er zeker nog een keer heen. En daar sta je dan op de luchthaven, 3 uur voor vertrek. Ik was zoals gewoonlijk weer veel te vroeg, maar beter te vroeg dan te laat. Ik had het geluk dat ik zelfs al kon inchecken, terwijl de incheckbalie nog geeneens geopend was 😉 Dat kwam doordat ik bij een aparte balie mijn ski’s moest aanmelden. En opeens regelde die beste meneer alles gelijk! Toppertje! Dus zo kon ik nog heerlijk relaxed met alleen m’n rugzak een beetje rondlopen over het vliegveld.

En zo zat ik om 11:45 in het vliegtuig, klaar voor vertrek. De reis is super snel gegaan. Vanaf Serfaus naar Innsbruck was het 2 uur ongeveer, maar dat ging heel snel voorbij. Ook de vlucht duurde maar ruim een uur. Dus dat viel allemaal mee. Ook was ik best wel moe, dus ging het soms een beetje aan me voorbij. Totdat het vliegtuig de landing inzette. Eenmaal aan de grond was iedereen zo het vliegtuig uit, en in de verte zag ik mijn broertje al staan. Hij stond wild te zwaaien haha. De bagage was er heel snel en zo stond ik binnen 15 minuten opeens naast mijn familie! Zo bizar!

Onderweg naar huis heb ik wel wat onwennig om me heen zitten kijken. Alles is hier vlak, en het was warm en benauwd. Nog steeds ben ik aan dat vlakke niet gewend moet ik zeggen en dat zal ook nog wel even duren. Ook is het vreemd en fijn tegelijk om weer thuis rond te lopen. Alles is zo vertrouwd en je doet alles zoals je dat gewend bent, maar ergens merk je ook dat je even bent weg geweest. Maar er zijn ook momenten dat het lijkt alsof het juist helemaal niet voelt alsof het 4,5 maand was. Heel apart, ik besef het nog niet zo goed.

Tot mijn grote verassing stonden ‘s avonds opeens ook mijn vrienden op de stoep! Die had ik niet helemaal zien aankomen! Mama had geregeld dat ze allemaal om half 8 bij mij thuis zouden zijn. Super gaaf! Dan opeens staat iedereen voor je neus en weet je niet zo goed wat je moet zeggen. Gelukkig kwam dat helemaal goed en was het een mooie avond!

Gisteren werd ik helemaal uitgerust wakker. Wat slaapt je eigen bed dan toch weer fijn, als je zolang er niet in geslapen hebt! Wat ik gemist heb in Oostenrijk is het hardlopen, dus ik heb ‘s ochtends ook gelijk mijn schoenen uit de kost getrokken en ben ik op pad gegaan. Dus ja, het eerste rondje van 2018 heb ik inmiddels al gemaakt! Ook is de meeste kleding al gewassen nu en is mijn koffer helemaal uitgepakt. ‘s Avonds zijn we met z’n alle nog uit eten geweest met opa en oma, als afsluiter en bedankje. Oftewel een heerlijke avond met veel gezelligheid en overheerlijk eten!

Dat ik nogsteeds niet helemaal alles besef kwam vannacht naar voren, toen ik wakker schrok van extreme regenval tegen m’n dakraam en onweer. M’n eerste gedacht was, huh maak ik hier in Serfaus nu ook nog zoveel regen mee en onweer? Maar ik ben natuurlijk thuis. Wel weer typisch Nederlands weer! Gelukkig geven ze voor komende week mooi weer op.

De rollercoaster begint nu een beetje tot rust te komen, afgelopen twee dagen gingen aan één stuk door. Nu wordt het tijd om alles te laten bezinken, te beseffen en na te genieten. Er komen vast nog veel foto’s aan, en ook wil ik alle trouwe volgers bedanken voor de lieve en leuke reacties en voor de interesse!

Tot snel,

Chantal

4 Comments

  1. Hoi Chantal,
    Ik heb genoten van je stukjes. Ga er vooral mee door, je schrijft erg leuk. Het leest prettig.
    Je ouders en Leon zijn blij dat je weer thuis bent, ze hebben je vast erg gemist.
    Veel plezier thuis!

  2. Hallo Chantal,
    Hier dan je laatste berichtje van mij. Achteraf denk je, het is toch nog snel gegaan, wat
    betreft de tijd dat je in Oostenrijk met je rode pak aan, met de kindertjes bezig was, in de sneeuw. Nu weer thuis, en we zijn blij, dat je geen ongelukken heeft gehad, van betekenis. En nu gaan denken, hoe ga ik mijn toekomstige jaar invullen. Nu het laatste berichtje, het was leuk, om iedere keer weer je verhaaltje te lezen, je heeft talent om te schrijven vind ik. Nu meid, we zijn blij, dat je weer thuis ben, en wensen je verder een zinvolle tijd in het vooruitzicht. Liefs Oma.

  3. Hoi hoi…. Yes !!! Dochterlief weer thuis…. Fijn en gezellig dat je er weer bent! En wat de toekomst brengt… ach het komt zeker goed want je hebt talenten genoeg! Dit avontuur nemen ze je niet meer af en heel bijzonder dat wij het/als gezin zo van dichtbij mee hebben kunnen maken! Liefs: mama

  4. Hey Chantal, heerlijk dat je er weer bent. Heb genoten van je blogs. Maar je live spreken doe ik toch liever . Zou de kaart nog komen????

Comments are closed.