Skilerares 2.0

Een rood skipak. Sneeuw. Serfaus. Kindjes. Murmli. Patschi. Nog een keertje proeven. Dat wilde ik heel graag. En dat heb ik gedaan. Inmiddels ben ik alweer een week terug, maar de twee weken ervoor heb ik nog één keertje lesgegeven in Serfaus. Hoe dat was? En waarom geen heel seizoen? Dat lees je hieronder!

Na een welverdiende dag vrij om mijn koffer te kunnen pakken, en een kort nachtje daarop volgend, vertrok ik om kwart voor 4 ’s ochtends naar Schiphol. Gelukkig had ik alleen een koffer en rugzak bij me, m’n ski’s waren al in Oostenrijk! En dan denk je, de week voor kerst, doordeweeks, redelijk rustig zal het vast wel zijn op de luchthaven. Druk. Niet normaal. Zeker een half uur later kon ik m’n koffer pas afgeven door de lange rijen die er stonden.

Ken je dat? Luchthavengewoontes? Ik heb ze zeker. Graag loop ik achter de douane nog even langs mijn favoriete boekwinkel en drink ik op het gemakje nog een kop thee. Dat is mijn ultieme vakantiegevoel. Helaas zat dat er dus niet in. Ik kon snel nog even een laatste cadeautje kopen voor de familie die later in de week kwam, en toen moest ik snel naar de gate om te vertrekken.

Het is net een uur vliegen. Dus voordat we zo goed en wel in de lucht hingen, werd de daling alweer ingezet. Van de landing heb ik weinig gezien, want het was een beetje bewolkt. Maar daar waren ze! De witte bergen! En wat voelt het dan vertrouwd om er weer te zijn. Inmiddels heb ik een paar keer op Innsbruck gevlogen, dus je kent de weg.

Eenmaal in Serfaus aangekomen voelt dat ook meer dan vertrouwd. Inmiddels ben ik de tel kwijt, hoelang ik er al kom. Maar dat weten de meesten haha. Zowel in de zomer als in de winter. En heerlijk, dat tiroler gebrabbel. Heb dat zeker gemist. De eerste week had ik m’n eigen appartementje, de week erna (met kerst) zat ik bij mijn ouders in.

 Van de skischool kreeg ik een skipas voor twee weken, en in eerst instantie was er geen werk voor de eerste week dat ik er was. Toch ben ik langs wat oud bekende van de skischool geskied, en dat werkte! Na een dagje zelf geskied te hebben, werd ik gebeld of ik toch naar boven kon komen! En zo draaide ik een weekje een kindergroepje. In die week liepen er ook twee nieuwe leraressen mee, om te kijken hoe alles werkte, super leuk!

In de week dat mijn ouders er waren, heb ik in de ochtenden prive gegeven. Ik ging dan twee uurtjes op pad met elke dag nieuwe mensen. Super leuk om te doen ook, je bent dan veel specifieker bezig met één of meerdere mensen. Dit had ik nog nooit gedaan dus was best een ervaring. We kregen gedurende de week ook super veel nieuwe sneeuw, dus voor mijzelf was dat ook heerlijk, lekker de poeder in!

In de uurtjes na werk heb ik ook heel veel nieuwe leraren mogen spreken, uiteraard zijn er heel wat Patschi uurtjes gemaakt en de nodige biertjes gedronken. Maar dan, na twee weken, is het feest ook weer voorbij. En nu? Nu werken we gewoon weer in NL. Met een vaste baan, ga je niet zo gemakkelijk weer een heel seizoen. En dat is ook helemaal prima. Ik ben erachter gekomen dat voor mij één heel seizoen genoeg was. Ik heb het toen super gehad, en die herinneringen koester ik. Of ik volgend jaar met kerst weer ga lesgeven weet ik nog niet. Zelf skiën blijft ook heerlijk en uiteraard had ik gewoon vakantie, en misschien had ik wat meer van het vakantie gevoel moeten genieten. Ik ben zeker weer een ervaring rijker en de sneeuw was fantastisch.

Ik heb gedaan wat ik nog wilde doen, de kriebels zijn weer tot rust gekomen en we gaan nu een mooi 2020 tegemoet. Op naar nieuwe uitdagingen, nieuwe mogelijkheden en nieuwe kansen, hier, in NL.

Liefs,

Chantal