Rotterdam, de mooiste! #32

Afgelopen zondag was het zover! Tijd voor de mooiste! En of dat goed ging? Dat lees je hieronder!

6:20 ging de wekker. Op naar Rotterdam. Na een snel ontbijt, kleedde ik me aan (al in hardlooptenue) en vertrok ik samen met m’n vaste supportersclubje richting Rotterdam. Het was nog wat fris, de zon kwam maar net door. Ik twijfelde ontzettend waar ik goed aan deed qua kleding. Als eeuwige twijfelkont nam ik uiteindelijk nog een tweede setje mee, gewoon om te kunnen wisselen. En dat bleek de juiste keuze. Toen ik op de Blaak aankwam in Rotterdam, bleek het toch dat het al snel warmer werd.

9.10: tijd om klaar te maken. Ik wisselde van shirt, ik spelde m’n startnummer op en ik trok m’n tubes aan. Ook nam ik m’n flessenhouder mee voor een eigen fles water. Liever zit ik niet zonder, je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren en ik wil niet afhankelijk zijn van de enige waterpost op 5 km. En ook dat bleek niet voor niets.

9:30: het startvak in. De eerste wave was gestart en dat betekende dat het ook voor ons bijna tijd was. Ik liep samen met Juul, in een enthousiaste bui had ik ons samen opgegeven en daar stonden we dan. Klaar voor vertrek. Het startschot was gegeven (al heb ik dat eigenlijk gemist, vraag me nog steeds af of het wel geklonken heeft) en daar gingen we. Op weg naar het Kralingse bos liep het lekker. Wel was het parcours wat smal zo nu en dan, eigenlijk best wel vak, maar dat mocht de pret niet drukken. In het Kralingse bos stond de zon ons op te wachten. We liepen er letterlijk op af, hij stond recht boven onze route. En daar kwam m’n water van pas. Het was echt heel warm. Maar rustig liep ik verder, me niet gek makend.

Onderweg stonden overal mensen en dat maakt Rotterdam voor mij de mooiste. Op een bijzondere snelle eindtijd had ik niet gerekend, ze hadden warm weer voorspeld en ik had dit seizoen nog niet eerder met zulk heet weer gelopen. Daarnaast wilde ik dit keer echt genieten, en niet jakken naar een snelle eindtijd. Zo draaide ik op 8,5 km de Blaak weer op, liep ik onder de kubuswoningen door en hobbelde ik de Coolsingel op. Ik wist dat daar m’n ouders stonden te kijken, en zo keek ik al lopende om me heen. En ja hoor, daar stonden ze! Super leuk! Dat is de beste finish ooit!

En toen kon het genieten beginnen, naja, ongeveer. Wel moest ik nog even de Finish-sleur door met nog 1000 mensen tegelijk, m’n medaille bemachtigen en herstel-voedsel scoren, maar toen konden de beentjes omhoog. Ik vond Juul al snel weer, en samen proostte we op het behaalde resultaat: Een mooie dag, herinnering en medaille erbij!

En over die eindtijd, ach ja. Het is het belangrijkste niet. Ook besefte ik me vanmiddag dat ik eigenlijk in m’n hele hardloop carrière (3 jaar) pas 5 keer in totaal een 10,5 km heb gelopen. En dat verdeeld over 2 wedstrijdafstanden en de andere 3 waren in training. Niet zo gek dus, dat daar nog wat te verbeteren valt! Dus ja, tevreden kijk ik terug op een heel mooi weekend! Op naar de volgende!

Liefs,

Chantal